1990 – Rodzę się jako wcześniak. Trudności w pierwszym okresie życia, interwencje medyczne w pierwszej dobie i zagrożenie życia, inkubator i pierwszy miesiąc w oddzieleniu od matki, do których doszły zaburzenia integracji sensorycznej i późniejsze problemy rodzinne i finansowe- ukształtowały moją ścieżkę i zaprosiły do przejścia transformacji oraz zmiany głębokich zapisów w mojej energetyce, które powstały w oparciu o te doświadczenia. To moja największa lekcja miłości i przyjęcia w pełni daru swojej wrażliwości oraz uhonorowania tego, kim jestem i kim pragnę się stać.

2003 – Przychodzę po raz pierwszy na zajęcia teatralne do pobliskiego domu kultury, gdzie rozpala się we mnie pasja, która prowadzi mnie przez kolejne 13 lat.

2009 – Zaraz po maturze wyjeżdżam do Poznania i zaczynam kształcić się na technika masażystę. Dotyk, kanał komunikacji, który miałam możliwość rozwijać przez następne 12 lat pracując jako masażystka, a w późniejszym okresie terapeutka czaszkowo-krzyżowa – i za nim idąca bliskość w bezpośrednim kontakcie z drugim człowiekiem, nauczył mnie głęboko słuchać i rozmawiać w polu intymnym energetyki człowieka, miejsca gdzie znajduje się odpowiedź na pytania „kim jestem?” i „po co tu jestem?”.

2021 – Po 3 letniej przerwie na miłość do mężczyzny, rock n’ roll i odnalezienie się w wielkim mieście, wracam do teatru i przypominam sobie, że to jest to, czym pragnę się zajmować do końca życia. Rzucam studia fizjoterapii, które zaczęłam po szkole masażu. Mimo, że nadal rozwijam się w tym zawodzie, poznając alternatywne metody uzdrawiania, to traktuję to zajęcie głównie zarobkowo (w tym momencie masaż i teatr to jak dwie odrębne galaktyki). Postanawiam zrobić wszystko, żeby zdać do szkoły teatralnej, bo nie wiem jak inaczej zarabiać na swojej pasji.

2012 – Otwieram swój pierwszy gabinet masażu w centrum Poznaniu. Choć prowadziłam go samodzielnie z dużym powodzeniem, bałam się otworzyć własną firmę i zatrudniłam się u koleżanki z gabinetu obok. To jest dobry rok, gram (wolontaryjnie) w znanym teatrze alternatywnym (mimo, że cały czas próbuję dostać się do szkoły teatralnej bez sukcesu), tańczę dużo salsy i mieszkam w centrum Poznania. To czas najlepszych imprez.

2014 – Wyprowadzam się do Wrocławia. Jest to trochę impuls do dalszego rozwoju w kierunku teatru, a trochę ucieczka po niespełnionej miłości. Zaczynam studia pantomimy (najlepsze jest to, że nie cierpię oglądać pantomimy w teatrze). Dalej próbuję dostać się do szkoły aktorskiej, na przygotowania do egzaminów, inwestuję mnóstwo swojego czasu, energii i zasobów finansowych. W tym roku podchodzę 3 i ostatni raz. Nie udaje mi się. Ostatni egzamin na reżyserię, na którą zdaję po raz pierwszy, kończę na 5 miejscu. Przyjęli 4 osoby, zabrakło mi 0,03 punkta. Odczuwam to jako porażkę, po której jednak podnoszę się i idę dalej. Jeszcze w tym samym roku rzucam pantomimę i wylatuję do Norwegii na roczny projekt teatralny.

2016 – Pobyt na południu Norwegii rozciąga się na 2 lata. Pracuję jako masażystka w spa i freelancer w teatrze. Zarabiam mało i pracuję dużo. Powtarzam klasyk, który dobrze znam. To najmroczniejszy rok w moim życiu osobistym. Kiedy łamię palca u nogi, tracę dochód, a w krótce relacje i dach nad głową. Prawie się rozpadam. Prawie, bo choć udaję mi się pozbierać, wyjechać do nowego miejsca i zacząć wszystko jeszcze raz na nowo, to wciąż powtarzam starte, znane schematy. Letni projekt w teatrze jest dla mnie momentem ostatecznej decyzji rozstania się z marzeniem o pracy w teatrze. W tym momencie czuję dotkliwie konsekwencje dysharmonii energetycznej, którą tworzyłam przez lata angażując swoją energię w różne projekty i współprace teatralne, wchodząc do tego tworzenia z miejsca swoich deficytów. Zaczynam to widzieć, ale wciąż na zewnątrz siebie. Nowe życie zaczynam w Pradze. Pracuję w spa. A nawet w trzech.

2017 – Wyprowadzam się na Arktykę, gdzie mieszkam przez kolejne 5 lat. Po kilku dniach od przyjazdu zakładam firmę „Love Energetics”, nie znając ani języka, ani prawa podatkowego w Norwegii. Wiem jedno- nie chcę być zatrudniona u kogoś. Współpracuję z dużym spa, gdzie niby jestem niezależna, bo ustanawiam sama swój czas pracy i zarządzam tym jak pracuję, a z drugiej strony wciąż pracuję na czyjąś markę. Nie zarabiam więcej, za to przybyło mi trochę odpowiedzialności, do której nie chciałam tak od razu się stawić. Fun fact: przy moim pierwszym rozliczeniu podatków jako przedsiębiorca, korzystałam z komputera w urzędzie, żeby wypełnić deklaracje (nie miałam księgowej). Nie wiedziałam kompletnie nic, a tłumacz google tego nie zmieniał. Rozpłakałam się tak bardzo, że Pani z urzędu zlitowała się nade mną i wypełniła to za mnie.

2018 – Ponownie doświadczam straty relacji, stabilnego dochodu i dachu nad głową. Tym razem inteligencja mówi mi, że skoro to znowu się powtarza w moim życiu, to znaczy, że to jest we mnie. Poza tym jestem już na „końcu świata”, dalej już się nie da uciec. Tym razem się rozpadam. Mieszkam w małej przyczepie na parkingu. Nie mam samochodu. Całą noc modlę się o to, żeby wrócić do swojego domu na ziemi. To jest moment mojego duchowego przebudzenia. Na drugi dzień wprowadzam się do nowego miejsca. A wraz z tym uczuciem zaczynam stawać do wszystkich kodów i programów, które tworzą moją tożsamość i światopogląd, mój wewnętrzny Dom. Do siebie. Zaczynam terapię indywidualną, a wkrótce rozpoczynam również moją 2-letnią podróż w szkole terapii czaszkowo-krzyżowej. Odmrażam się i odzyskuję głębie swojego czucia. A wraz z nim łatwość poruszania się po świecie energii. Moja percepcja poszerza się w szybkim tempie, przyjmuję wiele informacji, wiedzy.

2019 – Inwestuję w rozwój osobisty i biznesowy praktycznie cały swój czas i pieniądze. Intensywnie poszerza się moja świadomość tego kim jestem i po co tu jestem, czym jest mój Geniusz i dar jasnoczucia. W tym czasie interesuje się szczególnie energetyką biznesu i prowadzeniem firmy w oparciu o głębokie wartości i kontakt z Duszą. Próbuję używać wiedzy i informacji, które otrzymuję w swojej firmie jednocześnie przeżywam głębokie przewartościowanie i nie wiem czy nadal chcę pracować z dotykiem.

2022 – Wracam do Polski. Zaczynam od nowa. Czuję potrzebę głębokiego resetu i czasu integracji. Wracam do rodu, do rodzinnego miasta. Zamykam firmę. Wchodzę w czas pustelniczy. Zawęża się moje pole bliskich relacji, nie pracuję z ludźmi, nie wchodzę w relacje z mentorami, nie czytam książek rozwojowych. Dużo czasu spędzam w odosobnieniu.

2023 – na początku roku kasuję wszystkie swoje social media, na których miałam kilku tysięczne zasięgi i klientów z całego świata. Wyjeżdżam na wieś, pracuję w ogrodzie, piekę chleby i opiekuję się stadem koni. Choć jest mi dobrze, wraca do mnie marzenie o własnym miejscu. Wiem już, że prowadzenie swojej firmy to marzenie mojej Duszy. Czuję pragnienie uhonorowania siebie i swoich Darów. Te, które mam od zawsze i te, które stworzyłam na swojej Drodze. Czuję niezgodę, żeby się poddać przez porażki, które doświadczyłam. I siłę, żeby zacząć wszystko jeszcze raz na nowo. Wkrótce zaczynam  budować markę osobistą tym razem koncentrując się na polskiej społeczności. Przygotowuję się na otwarcie firmy w Polsce. Tym razem przyjmuję wiedzę i wsparcie. Po raz pierwszy staję do tworzenia takiej struktury biznesu, który daje mi możliwość w pełni korzystania z moich potencjałów, jak i dbania o swoją energię i wrażliwość. Robię to z zupełnie innego miejsca w sobie.

2024 – roku otrzymuję dotację i zakładam firmę “Perła Małgorzata Helena Rucińska” , którą prowadzę do dziś. Biznes wciąż prowadzi mnie do stawania się kolejną wersją siebie.

I jest to piękna, choć nie pozbawiona wyzwań, droga ku spełnieniu.